Przez jakość rozumie się zespół cech układu izolacyjnego, które warunkują jego zdolność do spełnienia określonego przeznaczenia użytkowego. Mierzyć można jedynie znaczenie określonych cech jakościowych, zależnie od kryteriów związanych z okolicznościami użytkowania układu i wymagań stawianych przez użytkowników. Najważniejszymi cechami jakościowymi układu izolacyjnego są: wytrzymałość elektryczna, wytrzymałość mechaniczna, stratność dielektryczna, ciepłoodporność oraz trwałość i funkcjonalność.
Niezawodność jest własnością polegającą na spełnieniu przez układ izolacyjny założonych zadań technicznych w określonych warunkach i zadanym przedziale czasu. Miarą niezawodności układu izolacyjnego - jako stopnia pewności jego skutecznego działania zgodnie z ustalonymi kryteriami jakościowymi i wynikającym stąd zbiorem stanów sprawności - jest albo prawdopodobieństwo bezawaryjnej pracy w zadanym przedziale czasu (izolacja zewnętrzna), albo średnia trwałość (izolacja wewnętrzna). Niezawodność układów izolacji zewnętrznej i wewnętrznej jest opisywana za pomocą różniących się od siebie charakterystyk. Wynika to stąd, że izolacja wewnętrzna urządzeń i aparatów elektroenergetycznych jest zazwyczaj wykonana z materiałów stałych lub ciekłych, które są podatne na procesy powodujące powolną degradację ich właściwości.