Cechy fitochemicze Kłącze tataraku ma silny, aromatyczny zapach oraz gorzki smak. Świeże kłącze składa się w 70–75% z wody. Zawiera poza tym ok. 2,4–3,9% (według niektórych źródeł do 9%) olejku eterycznego, gorycze (akorynę (ok. 0,2%), akoretynę i cholinę), garbniki, śluzy, dekstryny i skrobię. W olejku tatarakowym głównym składnikiem jest cis-izo-azaron lub izoester metylowy eugenolu. Poza tym znajduje się w nim: α-pinen, kamfen, mircen, kalamen i kalamenol, wolne kwasy tłuszczowe (zwłaszcza palmitynowy), liczne węglowodory seskwiterpenowe i ketony seskwiterpenowe. Jest on cieczą gęstą, przezroczystą, żółtą o specyficznym i mocnym zapachu oraz ostrym, gorzkim smaku. Za charakterystyczny zapach odpowiada citralizomer Z,Z-deca-4,7-dienal. Zawartość toksycznego jest różna w zależności od cytotypu. Najwięcej, bo ponad 75%, jest go w olejku tataraku rosnącego w Indiach, olejek z roślin rosnących w Japonii i wschodniej Syberii zawiera od 10 do 40% azaronu, w olejku z roślin europejskich jest go 13%, a w olejku z roślin diploidalnych z Ameryki Północnej brak go niemal zupełnie. Zawartość beta-azaronu w olejku wytwarzanym w krajach azjatyckich z roślin tetra- i heksaploidalnych jest potencjalnie genotoksyczna i kancerogenna (przynajmniej dla gryzoni). Olejek wytwarzany z roślin diploidalnych z Ameryki Północnej oraz triploidalnych rosnących w Europie zawiera nieszkodliwe ilości beta-azaronu.