mały|Grób Władysława Frankowskiego na cmentarzu Powązkowskim Władysław Frankowski (ur. w Olszanie, zm. 30 sierpnia 1922 w Słupi) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 6 grudnia 1859 roku w Olszanie, w powiecie kaniowskim, w rodzinie Ignacego i Teresy z domu Regnault d’Saint Jean d’Angely. Po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Kijowie kształcił się w szkole junkrów w Jelizawietgradzie. 16 kwietnia 1878 roku otrzymał stopień korneta i przydział do 14 Jamburgskiego pułku ułanów w Pińczowie. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-tureckiej. W czasie I wojny światowej dowodził 2 Brygadą 12 Dywizji Kawalerii. 28 lutego 1916 roku został zwolniony ze służby z powodu stanu zdrowia.
Od 1917 roku w formacjach polskich w Rosji. W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała podporucznika. Początkowo był komendantem wojskowym powiatu pińczowskiego. 12 marca 1920 roku objął Dowództwo Okręgu Generalnego „Kielce”. 20 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Obowiązki dowódcy okręgu pełnił do 12 maja 1921 roku. Od 1 września 1921 roku do 10 czerwca 1922 roku był dowódcą Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie.