Blue Streak – brytyjski pocisk balistyczny o średnim zasięgu, zbudowany jako alternatywa dla wycofanych w 1965 samolotów V-Bomber w kwestii wynoszenia ładunku jądrowego, a także będący również podstawą dla rakiet Europa i Black Prince.
Historia
Pocisk zaprojektowano w 1957 roku. Przetarg na budowę wygrała firma de Havilland Aircraft Company (wkrótce przejęty przez Hawker Siddeley). Według założeń projektu pocisk miał długość 18 m, średnicę 3 m i mógł wynieść głowicę o masie 1360 kg. Całkowita masa pocisku wynosiła 90 ton. Napęd stanowiły 2 silniki RZ2, zbudowane przez Rolls-Royce’a, będące ulepszoną wersją silników Rocketdyne S3D. Silniki te napędzała mieszanina nafty RP-1 i ciekłego tlenu. Pocisk mógł trafić cel znajdujący się w odległości do 4000 km od miejsca wystrzału. Z powodu braku miejsca do testów pocisku na Wyspach Brytyjskich testy te miały się odbywać na poligonie rakietowym Woomera w Australii.
W związku z powolnym wdrażaniem projektu pocisku Blue Streak w życie (w przeciwieństwie do USA i ZSRR), a także trudnościami ze zdobyciem materiałów promieniotwórczych na budowę głowicy od USA (ze względu na ograniczenia nałożone przez Kongres Stanów Zjednoczonych w 1946) ostatecznie w 1960 zaniechano dalszych prac nad projektem.