Zakres kątów podniesienia to od –5 do 45 stopni, maksymalna prędkość zmiany elewacji 10 stopni na sekundę. Waga pojedynczego działa miała wynosić 227 ton, długość całkowita 23,56 metra, długość części gwintowanej 22,84 metra. Pocisk przeciwpancerny miał ważyć około 1900–2000 kilogramów, a pocisk burzący 1858 kg. Masa ładunku miotającego miała wynieść 480 kg.
Planowano uzbrojenie okrętów w artylerię średniego kalibru złożoną z licznych dział uniwersalnych kal. 100 mm, o długości lufy 65 kalibrów, ale brakuje szczegółowych danych na ten temat. Było to najlepsze działo przeciwlotnicze produkowane przez Japonię w okresie II wojny światowej, zastosowane na lotniskowcu „Taihō”, krążowniku „Ōyodo” oraz niszczycielach typu Akizuki, wypadające bardzo korzystnie na tle podobnych konstrukcji innych państwCampbell (2002), s. 196.. Miało wysokie parametry prędkości wylotowej (1010 m/s) i szybkostrzelności (15–21 strzałów na minutę), co powodowało jednak spadek żywotności lufy do około 350–400 strzałów, w porównaniu do 4600 strzałów dla zbliżonej amerykańskiej armaty uniwersalnej Mark 12 kal. 127 mmCampbell (2002), s. 139.. Masa lufy z zamkiem wynosiła 3053 kg, długość lufy 6730 mm, masa pocisku 13 kg, ładunku miotającego 6 kg.