Jan Marceli Żyznowski (ur. 1889 w Warszawie, zm. 15 lipca 1924 w Paryżu) – polski powieściopisarz, krytyk, malarz i scenograf.
thumb|240px|Jan Żyznowski i Stanisława Umińska Życie i twórczość Studiował malarstwo i literaturę w Paryżu. Należał do Towarzystwa Artystów Polskich w Paryżu. Podczas I wojny światowej służył w oddziale Bajończyków Legii Cudzoziemskiej. Walczył na froncie zachodnim. W 1915 wyjechał do Petersburga, gdzie pracował z dziennikiem Głos Polski. Podczas krótkiego związku z formistami wystawiał z nimi w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie. Jego obrazy dekorowały Klub Futurystów Polskich w Hotelu Europejskim (1919). W 1921 artysta pokazał swe prace w salach wystawowych Zachęty i rozpoczął współpracę z pismem „Formiści”. W okresie 1920–1923 prowadził dział krytyki artystycznej czasopisma Rzeczpospolita, a w latach 1923–1924 – „Tygodnika Ilustrowanego” i „Pani”. W 1924 pisał recenzje z wystaw dla Wiadomości Literackich. Gdy zachorował na raka wątroby, z Polski został skierowany na kurację do Paryża. Tam po przeprowadzeniu operacji i transfuzji krwi jego stan pogorszył się i w obliczu doznawanego cierpienia poprosił o pozbawienie go życia swą narzeczoną Stanisławę Umińską, która go zastrzeliła.