Od 1897 produkowano lokomotywy drugiej serii, ze średnicą cylindrów zwiększoną do 460 i 680 mm i siłą uciągu 49 kN. Lokomotywy te otrzymały numery 539–548 i jeździły z większymi tendrami czteroosiowymi 2'2' T 16. Różniły się też dolną krawędzią ścian budki maszynisty, które zostały podcięte z charakterystycznym zaokrągleniem. Od 1899 roku budowano maszyny trzeciej serii, o numerach 549–568, z powiększoną budką maszynisty z podwójnym oknem bocznym. Ich masa służbowa wzrosła do 51,4 t. Ogółem zbudowano w zakładach Hartmann 50 lokomotywy trzech wczesnych serii.
W lokomotywach czwartej najliczniejszej serii, produkowanych od 1900 roku, zwiększono wydajność kotła, który umieszczono nieco wyżej. Jego powierzchnia ogrzewalna wzrosła do 130,8 m² (nieco więcej niż w lokomotywach pospiesznych VIII V1). Masa służbowa wzrosła do 54,5 t, a siła uciągu do 53 kN. Ponownie zwiększono pojemność tendra (serii 2'2'T 21).