Pd3 – polskie oznaczenie na PKP parowozu pospiesznego serii S5¹ (pierwotnie S5) kolei pruskich, produkowanego w latach 1900–1903 w dwóch nielicznych odmianach. Parowóz posiadał czterocylindrowy sprzężony silnik parowy na parę nasyconą i układ osi 2'B (2-2-0). Po I wojnie światowej na polskich kolejach był użytkowany jeden egzemplarz serii Pd3. Podobna do niego była seria lokomotyw S5 niemieckich kolei Alzacji-Lotaryngii.
Historia powstania Pod koniec XIX wieku czterocylindrowy silnik sprzężony wydawał się idealnym rozwiązaniem napędu parowozu, w porównaniu z parowozami dwucylindrowymi, łącząc dużą moc i ekonomię eksploatacji z bardzo dobrym wyważeniem mechanizmu napędowegoZdeňek Bauer, Stare parowozy. Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1986, s. 26., co było istotne zwłaszcza dla parowozów pospiesznych. Koncepcja takiej lokomotywy była w Niemczech forsowana niezależnie przez dwóch konstruktorów: Augusta von Borriesa z hanowerskiej dyrekcji kolei pruskich, konstruktora najpopularniejszego pruskiego parowozu pospiesznego S3 oraz Alfreda de Glehna, twórcy pierwszego takiego parowozu na świecie (z 1886 roku)Zdeňek Bauer, Stare parowozy. Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1986, s. 98..