Uczeni a filozofia nauki Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że wielki uczony nie musi być wybitnym filozofem nauki. Zauważył to Albert Einstein. Jeśli chcecie wydobyć coś od fizyków teoretycznych na temat metod jakich używają, zachęcam was do stosowania się ściśle do jednej zasady: nie słuchajcie ich słów, ale zwróćcie baczną uwagę na ich czyny. Dokładniejsze analizy mechaniki Newtona (przeprowadzone np. przez Poincarégo) potwierdziły słuszność uwagi Einsteina. Okazało się bowiem, że prawa, o których stwierdził Newton, iż indukcyjnie wyprowadził je z doświadczenia są ze zjawiskami niespójne. Przeprowadzona jeszcze przez Hume’a krytyka zasady indukcji wprost może być odniesiona do deklaracji Newtona. Pomimo tego, że dla każdego, kto uznaje możliwość uzyskania wiedzy pewnej drogą indukcyjną, krytyka hume’owska jest miażdżąca, wyprowadzane z mocy eksplanacyjnej teorii Newtona przekonanie o jej prawdziwości doprowadziło do takiego oto stanu rzeczy. Alan E. Musgrave pisze: Argumenty Hume’a padły na raczej kamienistą glebę. Przekonanie, że prawdziwość teorii Newtona została ustalona w oparciu o eksperyment, nie mogło być podważone przez kogoś, kto był tylko filozofem i jako tylko filozof stosował logikę.