Wasilij Biełow, Walentin Rasputin, Siergiej Załygin, Władimir Tiendriakow, a oddzielnie Wasilij Szukszyn.
Półoficjalnym organem tego kierunku był miesięcznik „Nasz sowriemiennik”.
Charakterystyka nurtu Nurt prozy wiejskiej jest przez filologów odnoszony do zbliżonej chronologicznie twórczości sześćdziesiątników – wskazywany jest podobny patos narracji, apologia osobowości samowystarczalnych, wartościowych samych przez się. Wśród cech charakterystycznych jest wskazywane też zafascynowanie ideami poczwienniczestwa (gruntowności, związku z ziemią) i neosłowianofilstwa, podążania drogą odwiecznych praw moralnych wypracowanych ludzkością przez wieki, powrotu do korzeni, jedności człowieka z przyroda, prezentowanie świata i jego wydarzeń z wiejskiego punktu widzenia nazywanego „spojrzeniem z wnętrza”, nastawienie na postacie ludzi sprawiedliwych i prawdziwych, osadzonych w nie retuszowanych, nie ubarwianych realiach tragedii rosyjskiego chłopstwa w czasach połowy XX wieku – na ile w pewnych, niekiedy dość szerokich, granicach było to akceptowane przez cenzurę radziecką.