Stefan Mokrzecki herbu Ostoja (ur. 28 kwietnia 1862Według Rocznika oficerskiego 1923 (s. 1575). w Dzitrykach, zm. 9 kwietnia 1932 w Wilnie) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 28 kwietnia 1862 roku w Dzitrykach, w ówczesnym powiecie lidzkim guberni wileńskiej, w rodzinie Aleksandra, ziemianina, i Kamilii z Maszewskich. Jego braćmi byli Adam – generał brygady WP, Zygmunt – światowej sławy entomolog, profesor SGGW oraz Wincenty – sędzia Sądu Okręgowego w Wilnie.
Po ukończeniu Korpusu kadetów w Pskowie (1879) i Szkoły Junkrów w Rydze (1881) wstąpił do carskiej armii. Początkowo służył w 101 Permskim pułku piechoty. W 1907 roku został oficerem Komitetu Szkolenia i Wychowania przy Ministerstwie Wojny w Petersburgu. 27 lipca 1911 przybył do 171 kobryńskiego pułku piechoty i objął funkcję starszego oficera sztabowego pułku. Brał udział w I wojnie światowej. 28 sierpnia 1914 objął dowództwo 171 pp. Otrzymał Order Świętego Jerzego za dobre dowodzenie pułkiem w sierpniu 1914 roku. Ranny w czasie walk w Prusach Wschodnich. W 1917 roku awansowany do stopnia generała majora. Od marca do maja 1918 roku w II Korpusie Polskim na Wschodzie. W Armii Państwa Ukraińskiego dowodził Połtawską Brygadą Piechoty, w randze generała chorążego.