mały|Członkowie Towarzystwa Dobroczynności, którym Warszawa zawdzięcza „Ochrony sierot” – Stanisław Jachowicz; Teofil Janikowski; Piotr Łubieński; Wilhelm Malcz, Teofil Nowosielski; Ludwik Pietrusiński. Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności – założone w 1814 towarzystwo mające za cel budowę przytułków i opiekę medyczną nad ubogimi.
Opis
Towarzystwo powstało w 1814 z inicjatywy hr. Zofii Zamoyskiej z Czartoryskich. Od 1818 roku należał do niego budynek Res Sacra Miser (łac. nieszczęśliwy jest rzeczą świętą) przy Krakowskim Przedmieściu 62.
W 1842 nastąpiły zmiany w organizacji szpitali warszawskich i ich zarządzaniu w związku z ukazem carskim dotyczącym organizacji Rad Opiekuńczych. W 1854 wydana została ustawa dla szpitali cywilnych w Królestwie Polskim, przeznaczająca szpitale wyłącznie dla chorych. Opiekę na ubogimi pozostawiono w gestii Towarzystwa Dobroczynności, w tamtym czasie będącego jedyną tego rodzaju instytucją w Warszawie.