Mikołaj Kiedacz (ur. 9 września 1879 w Drohobyczu, zm. 25 października 1939 w Poznaniu) – polski prawnik, działacz społeczny, polityk narodowo-demokratyczny, prezydent Poznania (1921–1922, 1924–1925), wiceprezydent Poznania, prezes Związku Filistrów Helonii.
Życiorys
W 1898 ukończył gimnazjum w Drohobyczu. Ukończył także studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1912 uzyskał stopień naukowy doktora prawa.
W latach 1895–1904 był sekretarzem i naczelnikiem Organizacji Narodowej Młodzieży Polskiej. W latach 1902–1905 był aplikantem adwokackim. Sekretarz Rady Miejskiej w Drohobyczu. Należał do Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i Towarzystwa Szkoły Ludowej. Działał w Stronnictwie Demokratyczno-Narodowym.
W czasie I wojny światowej przystąpił do Legionu Wschodniego. Za odmowę złożenia przysięgi i służby w armii austriackiej został internowany w Thalerhofie w Styrii.
Od 7 maja 1919 był członkiem Wydziału Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego w Krakowie. Urząd prezydenta Poznania objął jako dotychczasowy wiceprezydent 14 września 1921 po śmierci Jarogniewa Drwęskiego i pełnił do czasu wyboru nowego prezydenta, Cyryla Ratajskiego, 26 kwietnia 1922.