dzieło stało się tak słynne, że w oczach turystów krajowych i zagranicznych stało się samo w sobie jednym z celów odwiedzenia miasta.
Bez wątpienia do obrazu Rosso Fiorentino odwołał się Pier Paolo Pasolini w jednej ze scen noweli Twaróg z 1963 z filmu Ro.Go.Pa.G., podobnie jak uczynił to z obrazem pod tym samem tytułem autorstwa Pontorma z kościoła Sanata Felicita we Florencji.
Opis dzieła i styl Pod względem formy (obraz na podłożu drewnianym) i rozmiarów, tak jak i samego tematu obraz przypomina analogiczne dzieło Pontorma, pomimo tego diametralnie różni się od niego pod względem koncepcji.
Rosso Fiorentino osiągnął dramatyzm przedstawienia dzięki stłoczeniu postaci w grupie w ujęciu skośnym do płaszczyzny widza, przez co nadaje im silny akcent światłocieniowy, ponadto niektóre z postaci dzieła przedstawia w konwulsyjnym ruchu i używa na dużych połaciach intensywnych kolorów, przeważnie odcieni czerwieni zestawiając je w silnej opozycji do intensywnie niebieskiego koloru nieba przedstawionego w jako przestrzeń jednolita pod względem kolorystycznym.
Deformacje ciał i twarzy zostały maksymalnie podkreślone, starzec opierający się o ramię krzyża i spoglądający w dół ma twarz tak karykaturalną i nienaturalną, że wygląda ona jak maska.