są to: ciało herosa, ciało Meduzy, na którym opiera swoje stopy Perseusz, i głowa Meduzy, która jak sam Cellini wyznaje w swoim żywocie została odlana jako próba skuteczności metody dla całej grupyCellini, Vita, LXIII.
Odlewanie Perseusza było bardzo skomplikowanym zadaniem i wystawiło na ciężką próbę Celliniego i jego asystentów. Zgodnie z relacją samego rzeźbiarza zawartą w jego autobiografii odlewanie Perseusza było operacją niemal epicką, w trakcie której artysta padał ofiarą gorączki i chorobliwego pocenia się (jest to być może objaw tzw. gorączki odlewnika (wł. La febbre del fonditore) spowodowanej zatruciem oparami metali i udokumentowanej także w innych przypadkach); artysta musiał zmagać się także z obniżeniem się temperatury w piecu na skutek zalania go wodą w trakcie gwałtownej burzy, pojawił się także problem z niewystarczająca ilością cyny, któremu Cellini zdołał zaradzić poprzez wrzucenie do płynnego stopu wszystkich naczyń stołowych i sztućców jakie posiadał w domu, wreszcie musiał zmagać się ze skutkami wybuchu pożaru w warsztacie.