13 kwietnia 1920, na własną prośbę, został zwolniony z czynnej służby i przeniesiony do Rezerwy armii. Został członkiem Dyrekcji Zakładów Amunicyjnych „Pocisk” SA w Warszawie. 27 lipca 1920 wiceminister spraw wojskowych generał porucznik Kazimierz Sosnkowski wydał rozkaz nr 141 oddający generała Rodziewicza do dyspozycji Naczelnego Dowództwa WP „celem powierzenia mu jednostki bojowej”. 6 sierpnia 1920 „zgłosił się dobrowolnie do służby”, został zaliczony do służby czynnej i wyznaczony na stanowisko dowódcy artylerii Wojskowego Gubernatorstwa Warszawy, a następnie dowódcy artylerii 1 Armii. Z dniem 1 lipca 1921 został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji.
Będąc w stanie spoczynku był jednym z organizatorów Stowarzyszenia Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”, którego został honorowym członkiem, oraz wiceprezesem FIDAC. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze Dowborczyków. (kwatera A18, rząd 5 grób 1).
Był żonaty z Wilhelminą z domu Tilgman (Tilzman), z którą miał troje dzieci: Mikołaja (1897–1986), majora artylerii, Marię (ur. 1898) i Alfreda (1913–1939), podporucznika artylerii rezerwy, dowódcę plutonu w tzw.