W czasie ćwiczeń niezbędny jest spokój ducha (ding shen), wyciszenie (ru jing), eliminacja przeszkadzających, chaotycznych myśli (paichu zanian).
Zdrowotne działanie qigong zostało oficjalnie uznane za technikę leczniczą w chińskich szpitalach w roku 1989. Jest przedmiotem w głównych uniwersytetach medycznych. Po latach debat, rząd Chin ogłosił w 1996 roku qigong jako oficjalną część Narodowego Planu Zdrowia.
Yan Xin (嚴新), specjalista od zarówno zachodniej jak i chińskiej medycyny, a również założyciel szkoły Yan Xin Qigong sugeruje, że aby qigong zostało zaakceptowane w kulturze zachodniej musi przejść przez szereg badań naukowych. W przeciwnym wypadku zostanie uznane za przesąd (zobacz "Krytyka Qigong", poniżej). w połowie lat osiemdziesiątych on, oraz inni naukowcy zaczęli systematycznie badać qigong w instytucjach naukowych w Chinach i Stanach Zjednoczonych. Opublikowali ponad 20 dokumentówElsevier.
Krytyka Qigong Większość krytyki wzięła się z faktu, że zarówno specjaliści z Chin jak i z Zachodu nie mają silnych dowodów na to, że poprzez odpowiednią praktykę ruchów, rozciąganie, odpowiednie oddychanie, relaksację i zwiększanie zasięgu ruchów stawów może poprawić zdrowie człowieka.