Semen Blumenstein-Baranowski, ukr. Семен Захарович Блюменштейн-Барановський, Semen Zacharowycz Blumensztejn-Baranowśkyj (ur. w 1894 lub 1897 w Stanisławowie, zm. w II poł. 1945 w ZSRR) – ukraiński wojskowy, współpracownik, a następnie funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa publicznego, szef kolaboracyjnej policji pomocniczej rejonu krasnopolskiego w służbie niemieckiej, a następnie dowódca radzieckiego oddziału partyzanckiego podczas II wojny światowej
W 1918 r. wstąpił do Ukraińskiej Armii Halickiej. Walczył przeciwko Polakom. W 1919 r. przeszedł na stronę bolszewików. Wysyłano go za linię frontu na tyły wojsk „petlurowskich” jako prowokatora, mającego przenikać do ukraińskich organizacji niepodległościowych. Po zakończeniu działań wojennych został funkcjonariuszem sowieckich organów bezpieczeństwa publicznego. W latach 30. pracował w Głównym Zarządzie Północnej Drogi Morskiej. Pod koniec lat 30. został aresztowany przez NKWD. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., wypuszczono na wolność, po czym zmobilizowano do Armii Czerwonej. Otrzymał zadanie pozostania na obszarze okupowanego przez Niemców krasnopolskiego rejonu obwodu sumskiego w celu prowadzenia działalności konspiracyjnej. Podając, że posiada niemieckie pochodzenie, otrzymał funkcję dyrektora cukrowni.