Doczepne wagony pasażerskie Zahnradbahn Stuttgart eksploatowała w sumie pięć rodzajów doczepnych wagonów pasażerskich. Pierwsze cztery wagony (wagony typu 1 i 2) dostarczono w roku 1884. W roku 1906 zostały one sprzedane na Härtsfeldbahn, gdzie zostały zezłomowane (ostatni w roku 1958). W latach 1893–1900 dostarczono cztery wagony letnie (wagony typu 3). Zostały one zezłomowane w roku 1922. W latach 1896–1900 wprowadzono do eksploatacji sześć kolejnych wagonów, z których cztery służyły aż do początku lat 80. XX wieku W roku 1956 włączono do eksploatacji wagon doczepny pracujący do tej pory na sąsiedniej kolei wąskotorowej. Jednak ze względu na niski komfort podróży nie cieszył się on popularnością i służył jedynie do roku 1965
Przez cały okres eksploatacji doczepnych wagonów pasażerskich ze względów bezpieczeństwa pociągi zestawiano w ten sposób, że parowóz lub wagon motorowy znajdowały się zawsze na tym końcu pociągu, który był skierowany ku dolnej stacji kolei. Dzięki temu, w przypadku awarii sprzęgu pomiędzy wagonami lub wagonem a pojazdem trakcyjnym, nie doszłoby do zbiegnięcia (niekontrolowanego zjazdu) wagonów w dół.