Cinq incatations (1936) na flet solo, Cosmogonie (1937) na orkiestrę i Cinq danses rituelles (1939) w dwóch opracowaniach na fortepian i orkiestrę, a podczas II wojny światowej – Les trois complaintes du soldat (1940) i Suitę liturgiczną (1942). Stworzył także oratorium La vérité de Jeanne, operę Dolorès i wiele innych utworów, artykułów i prac muzycznych (np. monografia Beethovena z 1955). W ostatnim okresie twórczości (od II symfonii z 1959) starał się osiągnąć syntezę serializmu i modalizmu.
Podczas licznych podróży Jolivet zajmował stanowiska m.in. kierownika muzycznego Comédie-Française (1943-1959) i Centre Français d’Humanisme Musical w Aix-en-Provence (1959), redaktora muzycznego pisma Nouvelle saison, prezydenta Concerts Lamoureux (od 1963) i profesora kompozycji w paryskim konserwatorium (1966-1970).
Był odznaczony Medalem Wojskowym, krzyżem oficerskim Orderu Legii Honorowej i krzyżem komandorskim Orderu Sztuki i Literatury.
Bibliografia
Kategoria:Francuscy kompozytorzy XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojskowym (Francja) Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury Kategoria:Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1974