Felicja MedaNiewęgłowski W., Leksykon świętych, Warszawa, Świat Książki, 2006. , wł.: Felicia Meda (ur. w 1378 w Mediolanie; zm. 30 września 1444 w Pesaro) – włoska zakonnica, klaryska, błogosławiona Kościoła katolickiego.
Urodziła się znanej włoskiej rodzinie szlacheckiej Medów, jako najstarsza z trojga rodzeństwa. Jeszcze jako dziecko straciła nagle oboje rodziców. Wydarzenie to wywarło wpływ na jej życie duchowe. Już w wieku dwunastu lat postanowiła poświęcić się życiu w czystości i służbie Bogu. W 1400 wstąpiła do zakonu klarysek w klasztorze św. Urszuli w Mediolanie. Wkrótce w jej ślady poszła jej siostra, a brat wstąpił do zakonu franciszkanów. Przez 25 lat w klasztornych murach poświęcała się modlitwie i pokucie, prowadząc ascetyczny tryb życia. Podejmowała wiele postów, biczowała się na pamiątkę męki Chrystusa oraz nosiła włosienicę. Jej stanowcza postawa sprawiła, że wybrana została przełożoną klasztoru. Pod jej kierownictwem mediolański klasztor stał się znany w okolicy.