W 1927 wrócił do Wiatki i został tam aresztowany i oskarżony o "kontrrewolucyjne związki" z bratem – biskupem Włodzimierzem, wikariuszem Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, przebywającym stale w Nicei, oraz ze zwierzchnikiem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, jak również o uczestnictwo w organizacji wspierającej "międzynarodową burżuazję". Ostatecznie został zwolniony, bez prawa zamieszkiwania w największych miastach ZSRR. W 1928 administracyjnie zesłany do Galicza. Po upływie dwuletniego okresu zesłania wrócił do Wiatki i służył w cerkwi św. Włodzimierza do jej zamknięcia w 1936. W 1938 zmarła jego żona. W 1942 został proboszczem nowo otwartej cerkwi św. Serafina w Kirowie.
19 listopada 1942 został nominowany do objęcia katedry kirowskiej i słobodzkiej po uprzednim złożeniu wieczystych ślubów mniszych. 25 grudnia 1942 złożył śluby przed metropolitą krutickim i kołomieńskim Mikołajem. On również wystąpił jako główny konsekrator w czasie chirotonii biskupiej Beniamina (Tichonickiego), która odbyła się 27 grudnia 1942 w soborze Objawienia Pańskiego w Moskwie. W 1945 otrzymał godność arcybiskupią.
Nagrodzony medalem "Za dzielną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945".
Bibliografia Artykuł w Prawosławnej Encyklopedii
Kategoria:Urodzeni w 1869 Kategoria:Zmarli w 1957 Kategoria:Biskupi wiaccy