Szczególna odmiana tejo uprawiana jest w Kolumbii, gdzie traktowana jest jako gra narodowa. Pomimo zbieżności nazwy z grą argentyńską tamtejsza gra wywodzi się jeszcze z czasów prekolumbijskich. Używane do gry dyski mają niesymetryczny przekrój poprzeczny i wykonane są z litego metalu. Nie ma obowiązku rzucania dyskiem - można rzucić dowolnym przedmiotem np. kamieniem, butem, owocem. Wygodniej jest jednak rzucać twardym ciężkim, odpornym na zniszczenie przedmiotem o regularnym i powtarzalnym kształcie. Dlatego praktycznie wszyscy zawodnicy grają takimi samymi dyskami. Ponadto w rozgrywkach oficjalnych, jest to obowiązkowe. Gra nie rozgrywa się na płaszczyźnie boiska (bulodrom, plaża), gdyż cel umieszczony jest na tarczy. Ustawiona jest ona pod kątem około 45° względem podłoża, a wykonana z miękkiej, wilgotnej gliny, w którą częściowo zagłębiają się rzucane dyski. Na tarczy znajduje się cel. Od czasów nowożytnych jest nim mała, zwykle trójkątna, papierowa saszetka z mieszanką zapalną. Saszetka umocowana jest na metalowym pierścieniu wklejonym w glinę. Trafienie metalowym dyskiem w saszetkę z prochem powoduje efektowne zapalenie się jej zawartości.
Zobacz też Boccia Pétanque
Bibliografia
Kategoria:Bule Kategoria:Gry zręcznościowe Kategoria:Gry towarzyskie