Ewa Starowieyska (ur. 2 grudnia 1930 w Katowicach, zm. 25 lutego 2012 w Warszawie) – polska scenograf i kostiumograf teatralna, pierwsza żona malarza Franciszka Starowieyskiego.
Życiorys Ewa Starowieyska urodziła się 2 grudnia 1930 w Katowicach. Jej ojciec, Tadeusz Łobos, był architektem. W latach 1949–1955 studiowała na wydziale Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studia ukończyła w roku 1956. W tym samym roku podczas wystawy projektów dyplomowych, została zauważona przez Arnolda Szyfmana, który zaproponował jej przygotowanie scenografii do „Gburów” Carlo Goldoniego w Teatrze Polskim. Realizacja projektu nie doszła do skutku, Starowieyska została więc asystentką Andrzeja Pronaszko, który miał wówczas wykłady na wydziale reżyserii w Warszawskiej Szkole Teatralnej. W roku 1959 zadebiutowała w Teatrze Dramatycznym w Białymstoku, projektując scenografię do Przygody Florenckiej Ludwika Morstina w reżyserii B. Krassowskiego. Podczas pracy przy spektaklu Teatru Telewizji „Do niedzieli niedaleko” poznała reżysera Konrada Swinarskiego, który zaoferował jej wspólne przygotowanie sztuki Arianno Suassuny „Testament psa” w warszawskim Teatrze Ateneum.