Działalność publicystyczna W 1912 w almanachu „Wahlblat” opublikował obszerny esej o sytuacji Żydów w małych miasteczkach. Porzucił jednak z czasem ruch ortodoksyjny i zaczął działać w religijno-syjonistycznej organizacji „Mizrachi”. Jego eseje i artykuły o aktualnej tematyce drukowane były w „Lodzer Tageblatt” oraz w organie partii Mizrachi, czasopiśmie „Mizrachi Sztyme”, wydawanym w języku jidysz. Publikował też w warszawskich „Der Mizrachi Weg” i „Hamizrachi”. W 1937 ukazała się jego broszura Chesed leumim. Der szos in Dawos un zajn opklang in Żenewe, stanowiąca zbiór artykułów na temat głośnego wówczas zamachu Żyda Dawida Frankfurtera na Niemca Wilhelma Gustloffa, jednego z czołowych przywódców NSDAP. W sierpniu 1939 wydana została w Łodzi jego druga książka pt. Majn Wort. Również trójka jego dzieci działała w organizacjach syjonistycznych w Łodzi: Lea w religijnej „Mizrachi”, Estera w socjalistycznej „Haszomer Hacair”, Uzjel w liberalnej „Hanoar Hacjoni”. Na początku 1940 został przymusowo przesiedlony do getta, które hitlerowcy po kilku miesiącach od napaści na Polskę i zajęcia Łodzi, zorganizowali w końcu 1939 r.