Jego głównymi zadaniami było bombardowanie administracyjnych, politycznych i wojskowych celów daleko za liniami wroga, węzłów komunikacyjnych, magazynów wroga za linią frontu, a także uczestniczenie w operacjach strategicznych. Poza strategicznymi bombardowaniami dalszych ośrodków, używane było również do celów frontowych. Lotnictwo Dalekiego Zasięgu było dowodzone przez marsz. Aleksandra Gołowanowa. Lotnictwo Dalekiego Zasięgu wspierało także działania partyzantek na okupowanych terenach Związku Radzieckiego i Jugosławii.
Podczas II wojny światowej Lotnictwo Dalekiego Zasięgu znajdowało się w rezerwie Stawki. Otrzymywało ono rozkazy tylko od naczelnego dowódcy – Józefa Stalina. Głównym uzbrojeniem Lotnictwa Dalekiego Zasięgu były średnie bombowce dalekiego zasięgu Ił-4, które w maju 1942 roku w liczbie 319 stanowiły ponad 90% jego stanu. Nieliczne były cięższe bombowce Jer-2 i czterosilnikowe Pe-8. Stan ADP następnie wzrastał, a oprócz dostaw dalszych Ił-4, licznym typem od końca 1942 roku stały się amerykańskie średnie bombowce B-25. Masowo używany był także bombowy wariant transportowego Li-2.