Twórczość Od 1918 r. zaczął drukować wiersze w Literaturno-naukowym Wisnyku, następnie w czasopismach Mystectwi, Muzahet i Czerwonym szlachu. W 1922 r. ukazał się drukiem pierwszy zbiór tłumaczeń Tereszczenki – Poeziji Emile Verhaerena. Pierwszy zbiór poezji samego autora – Laboratorija opublikowano w 1924 r. i nie wywołał zachwytu krytyki – poecie zarzucano nadmierny pesymizm, nastroje przygnębienia i smutku oraz tradycjonalizm wierszowania.
Początkowo należał do ugrupowania symbolistów Muzahet, następnie do organizacji literackich Komunkul’t, Żowten’ a od 1927 do Ogólnoukraińskiego Związku Pisarzy Proletariackich (WUSPP). W następnych zbiorach wierszy Czornozem (1925) i Meta i meża (1927), Tereszczenko osiągnął apogeum swojej twórczości. Jego poezja zawierała głęboką myśl filozoficzną, była przejawem artystycznej doskonałości.
Tereszczenko stopniowo przyjmował idee i manierę socrealizmu, a pod koniec lat 20., głównym motywem wielu zbiorów poezji stała się praca, procesy produkcyjne: Krajina roboty (1928), Respublika (1929), Rysztuwannia (1930), Poryw (1932); jak również motywy rewolucyjnego internacjonalizmu: Seńka-arsenaleć (1930), Ceń-Cań (1930);