thumb|Komunia świętych i archaniołów w Niebie, obraz Albrechta Dürera (1511). Żywoty świętych – element hagiografii, na który składają się zarówno pisma zawierające anegdoty, elementy narracji, jak i wartościowe opracowania biografistyki, posługujący się panegirykiem, apologią i elegią. Żywotopisarstwo łączy w sobie biografie świętych (Vitae), opisy ich męczeństwa (Acta martyrum, Passiones), informacje o działalności i pośmiertnym kulcie (vita poshuma). Teksty żywotów rozpowszechniały typologię i teologię historii poprzez umoralniające przykłady (Exempla) osób otoczonych kultem w odniesieniu do Biblii.
Historia Od czasu pierwszych wyznawców żywoty zawierały informacje o cudach, które uwierzytelniały kult, dowodząc, że święty stał się przyjacielem Boga. Przykładami takiego ujęcia były pisma Atanazego, Hieronima, Sulpicjusza Sewera, a później Grzegorza Wielkiego i Grzegorza z Tours.