thumb|Pieczęć Eryka Magnussona Eryk Magnusson (ur. ok. 1282, zm. w lutym 1318 w Nyköping) – książę szwedzki z dynastii Folkungów.
Życiorys Eryk był synem króla szwedzkiego Magnusa I Ladulåsa i Helvig (szw. Helvig av Holstein), córki hrabiego Holsztynu Gerarda I. Ojciec zmarł w 1290 r., gdy Eryk był jeszcze dzieckiem – następcą Magnusa został wówczas starszy niewiele od Eryka brat Birger, a Eryk otrzymał tytuł księcia Szwecji. Rządy w Szwecji w imieniu małoletniego Birgera i opiekę nad trzema królewskimi synami (oprócz Birgera i Eryka był jeszcze najmłodszy z nich Waldemar) sprawował Torgils Knutsson.
W 1302 roku Birger został koronowany na króla Szwecji, młodsi bracia otrzymali zaś swoje udziały terytorialne (Eryk – Sudermanię). Eryk został wówczas zaręczony z Ingeborgą, jedynym dzieckiem króla norweskiego Haakona V. Wkrótce rozpoczęła się zażarta rywalizacja między braćmi – Eryk i współdziałający z nim Waldemar wystąpili przeciwko Birgerowi. W trakcie konfliktu młodsi bracia na pewien czas musieli opuścić kraj, Eryk pozyskał jednak dobra w innych państwa skandynawskich. Po pewnym czasie Eryk zdołał przekonać Birgera do zjednoczenia sił w celu pozbycia się Torgilsa Knutssona, który został aresztowany w grudniu 1305 i ścięty w lutym 1306 roku.