Nizina Lenkorańska () – nizina w południowo-wschodnim Azerbejdżanie, przy granicy z Iranem, ciągnąca się pasem długości ok. 100Zawierucha Borys: Reliktowe lasy Tałysza, w: "Poznaj świat" R. XXII, nr 11 (264), listopad 1974, s. 3-8 km pomiędzy brzegiem Morza Kaspijskiego na wschodzie a Górami Tałyskimi na zachodzie. Na południu osiąga szerokość zaledwie ok. 5–6 km, natomiast na północy, gdzie przechodzi w Nizinę Mugańską, jej szerokość dochodzi do 30 km. Przecinają ją rzeki Viləşçay, Lənkərançay, Pensərçay, Astaraçay (ta ostatnia na granicy z Iranem)Berg Lew Siemionowicz (tłum. Skirgiełło Alina, Straszewska Katarzyna): Przyroda ZSRR, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1962, s.228-231).
Zbudowana jest głównie z piasków, glin, żwirów i iłów. Na wybrzeżu pierwotnie znajdowały się słodkowodne i słonawe, wydłużone jeziora różnej wielkości, tzw. morce, oddzielone od morza pasem piaszczystych wydm o wysokości 4–5 m. Najdłuższe z nich ciągnęło się od Lenkoranu do ujścia rzeki Qumbaşıçay. Dziś prawie wszystkie są osuszone. Doliny w dolnym biegu wspomnianych rzek, pierwotnie zabagnione, dziś na skutek melioracji i regulacji rzek również zostały zamienione na użytki rolne.