określał poglądy Leontjewa jako naturalistyczno-estetyczną teorię despotyzmu.
Wpływ i recepcja Leontjew wywarł znaczny wpływ na rosyjską filozofię. W jego ideach odnajdywali bodziec do własnych konstrukcji filozoficznych tacy myśliciele, jak Władimir Sołowjow, Nikołaj Bierdiajew, Siergiej Bułgakow, Pawieł Fłorienski i in. Jan Kucharzewski w swoim opus vitae (Od białego caratu do czerwonego) w 1931 roku dostrzegał w stanowisku Leontjewa jedną z wersji rosyjskiego nacjonalizmu, wyprzedzającą ideologię euroazjatyzmu. uważał Leontjewa za jednego z najgłębszych myślicieli rosyjskich obok Rozanowa i Szestowa.
Odbiór w Polsce Pierwszym z polskich badaczy i myślicieli, jacy zwrócili uwagę na doniosłość myśli Konstantego Leontjewa był Marian Zdziechowski. W okresie międzywojennym praca Zdziechowskiego była jedyną filozoficzną próbą uchwycenia specyfiki i znaczenia dzieła rosyjskiego myśliciela. W okresie współczesnym badania nad tradycją intelektualną w Rosji nabrali większego rozmachu. Szczególną zasługą w tej materii położył Andrzej Walicki. Filozofia Leontjewa została przez tego badacza ujęta i mocno osadzona w kontekście rozwoju myśli filozoficzno-społecznej w Rosji. Grzegorz Przebinda w swym artykule „Bizantyjski” estetyzm Konstantego Leontjewa („Roczniki Humanistyczne”. Słowianoznawstwo, t. XLIII, z. 7, 1995, s.