Karol Ludwik Stadler (ur. 28 stycznia 1886 w Rohatynie, zm. 8–9 kwietnia 1940 w Kalininie) – podinspektor Policji Państwowej i kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Pawła i Sabiny z Janganów urodzony 28 stycznia 1886 w Rohatynie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. Ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii.
Z dniem 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznikaDz. Rozk. Wojsk. Nr 8 z 25 stycznia 1919 roku, poz. 303. i przydzielony do Kadry Likwidacyjnej 16 Pułku StrzelcówDz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 349.. Od 15 września 1919 pełnił obowiązki szefa Oddziału IV Personalnego Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” w Kielcach. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 2 października 1920 został przeniesiony z Baonu Zapasowego 4 Pułku Piechoty Legionów do DOGen. „Kielce” na stanowisko kierownika Adiutantury Sztabu. 1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w DOGen. „Kielce”, a jego oddziałem macierzystym był 4 Pułk Piechoty Legionów.