W związku ze wzrostem ruchu alpinistycznego w latach 1885 oraz 1893–1894 dokonywano rozbudowy budynku. W następnym roku liczba osób odwiedzających schronisko przekroczyła tysiąc. Dla zdecydowanej większości z nich pięknie położone schronisko ze wspaniałym widokiem na Ortler stanowiło główny cel wycieczki. Wejścia na trudno dostępny szczyt pozostawało w zasięgu jedynie doświadczonych alpinistów.
W latach 1908–1909 schronisko zostało radykalnie przebudowane, a właściwie niemal zbudowane od podstaw. Powstał wówczas duży, trzykondygnacyjny budynek z 21 pokojami, kuchnią, jadalnia, kawiarnią, pomieszczeniami zaplecza oraz poddaszem przeznaczonym na sypialnię. W czasie I wojny światowej schronisko odegrało kluczową rolę jako punkt zaopatrzeniowy oraz punkt oparcia dla żołnierzy transportujących zaopatrzenie dla austriackich Strzelców Alpejskich walczących na linii frontu przechodzącej w pobliżu wierzchołka Ortleru z włoskimi Alpini. Dzięki temu – mimo znacznej przewagi i wielokrotnych natarć – Włochom nie udało się przełamać twardej austriackiej obrony. W wyniku traktatu w Saint Germain po I wojnie światowej Masyw Ortleru wraz z całym Południowym Tyrolem znalazł się w granicach Włoch.