Pod koniec lat 40. zdał egzamin sędziowski. Praktykował także w zawodzie adwokata. Pracował również jako konsultant do spraw kryminalistyki (m.in. dla Prokuratury Generalnej i Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej) oraz jako biegły sądowy. W pracy naukowej specjalizował się w dziedzinie teorii kryminalistyki i technikach kryminalistycznych. Zajmował się zagadnieniami z zakresu badania dokumentów, uznawany jest za autora tzw. Szkoły Technicznej Ekspertyzy Dokumentów. Prowadził także badania poświęcone fonoskopii oraz kryminalistycznym aspektom zbiorów DNA. Był członkiem m.in. Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego, a także współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego.

Był autorem ekspertyz, artykułów naukowych, a także dwóch monografii z zakresu kryminalistyki. Jego praca zatytułowana Fałszerstwo dokumentów w świetle kryminalistyki z 1955 (Wydawnictwo Prawnicze) była pierwszym polskim zwartym naukowym opracowaniem tej problematyki. Druga publikacja książkowa, Kryminalistyczna ekspertyza zapisu magnetofonowego z 1964, stworzyła podstawy dla badań fonoskopijnych w Polsce.

Został pochowany na Cmentarzu parafialnym św.