Wojciech Gawroński, też Wojciech Rola-Gawroński (ur. 28 marca 1868 w Sejmanach k. Wilna, zm. 5 sierpnia 1910 w Kowanówku k. Poznania) – polski pianista i kompozytor.
Życiorys Do szkół uczęszczał w Wilnie, Symferopolu i Warszawie. Naukę muzyki rozpoczął u ojca. Po raz pierwszy wystąpił z koncertem w 11. roku życia w Symferopolu, grając utwory Chopina. Studiował w Instytucie Muzycznym w Warszawie u Rudolfa Strobla (fortepian), Gustawa Roguskiego (teoria muzyki) i Zygmunta Noskowskiego (kompozycja), dyplom uzyskał w 1891. Ponadto był prywatnym uczniem Adama Münchheimera i przez pewien czas Maurycego Moszkowskiego w Berlinie.
Przeniósłszy się do Kowna, udzielał lekcji muzyki, a następnie przez rok (do czerwca 1894) był dyrygentem orkiestry i chóru katedry w Wilnie. Około roku 1895 przebywał w Wiedniu, gdzie uzupełniał studia pianistyczne u Teodora Leszetyckiego. W końcu 1895 objął dyrekcję utworzonej przez siebie szkoły muzycznej w Orle, gdzie kierował także pracą Towarzystwa Muzycznego. W tym okresie dużo koncertował, szczególnie w Polsce i Rosji. W Warszawie wystąpił z koncertami kompozytorskimi, m.in. w Warszawskim Towarzystwie Muzycznym (1902, 1906), Filharmonii (1903).