Badania zakończono w maju 1971 roku a sama maszyna trafiła do Deutsches Museum w Monachium, gdzie można ją oglądać.
Konstrukcja EWR VJ 101 był całkowicie metalowym, jednoosobowym, wolnonośnym górnopłatem napędzanym czterema, odrzutowymi silnikami marszowymi umieszczonymi po dwa w gondolach silnikowych zainstalowanych na końcach skrzydeł. Gondole mogły obracać się o 90° względem osi skrzydeł. Chwyt powietrza do silników w gondoli zaopatrzony był w stożek wlotowy. Przednia część gondoli mogła być hydraulicznie wysuwana do przodu, co otwierało dodatkowe chwyty powietrza umieszczone po bokach gondoli silnikowych. Start wspomagany był dodatkowymi dwoma silnikami odrzutowymi, zainstalowanymi pionowo, jeden za drugim tuż za kabiną pilota. Swoim układem konstrukcyjnym samolot przypominał myśliwiec Lockheed F-104 Starfighter. Maszyna posiadała klasyczne usterzenie z płytowym usterzeniem poziomym. Skrzydła o trapezowym obrysie zaopatrzone w klapy i lotki. Podwozie trójzespołowe z przednim podparciem, chowane do wnęk w kadłubie.