Polemona interesowała głównie etyka, jedna z trzech części filozofii. Za zasadę życia moralnego uznał naturę („physis”). Uważał bowiem, że dobrem najwyższym powinno być życie zgodne z naturą (Cyceron, O najwyższym dobru i złu, IV 14). Poświęcił temu książkę, pt. O życiu zgodnym z naturą. Pisał między innymi o tym, „że pożywienie mięsne jest niewłaściwe, a przetrawione czyni duszę człowieka podobną do dusz zwierzęcych” (Klemens Aleksandryjski, Kobierce, VII 32,9). Polemon, według Klemensa Aleksandryjskiego (II 133,7), upatrywał szczęście:
w stanie psychicznej samowystarczalności, kiedy człowiek znajduje wszystkie dobra w samym sobie, a jeśli nie wszystkie, to w każdym razie najliczniejsze i największe. [...] bez cnoty nigdy nie może zaistnieć szczęście; i nawet bez walorów cielesnych oraz dóbr zewnętrznych sama cnota wystarcza do życia szczęśliwego.
Dzieła Zachowały się z jego wielu dzieł tylko fragmenty i świadectwa pośrednie, tzw. testimonia. Wydał je: M. Gigante, Polemonis Academici fragmenta, Napoli 1977, „Rendiconti dell’ Accademia di Archeologia, Lettere e Belle Arti”, LI (1976), s. 91-144.