mały|Grób Pawła Hoffmana na cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie Paweł Maksymilian Hoffman ps. „Edek”, „Rudolf” (ur. 30 listopada 1903 we Lwowie, zm. 29 lipca 1978 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, publicysta, redaktor naczelny „Rzeczpospolitej”, „Kuźnicy” i „Nowej Kultury”, 1950-1954 kierownik Wydziału Kultury KC PZPR.
Życiorys Syn Ignacego (Izaaka) i Sabiny. Studiował na wydziale prawa i filozofii we Lwowie i Krakowie. Działacz ZNMS od 1921, a od grudnia 1922 Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK/KZMP). W 1925 wydawca i redaktor odpowiedzialny „Głosu Życia” i współzałożyciel Organizacji Niezależnej Młodzieży Ludowej „Orka”. W kwietniu 1925 na 2 miesiące aresztowany wraz z Ignacym Fikiem i Salomonem Jaszuńskim. 1926–1927 wiceprzewodniczący, a 1927–1928 przewodniczący krakowskiego ZNMS „Życie” oraz sekretarz Wydziału Studenckiego Komitetu Okręgowego (KO) ZMK w Krakowie. Od listopada 1927 działał w KPP, w której był członkiem Wydziału Rolnego i Wydziału Agitacji i Propagandy KO w Krakowie 1929–1931 odbywał służbę wojskową na kursach podchorążych w Nisku. Od 1932 do 1938 pracował w Centralnej Redakcji KC KPP. W 1937 wraz z Lucjanem Szenwaldem redagował „Nową Kwadrygę”. Od jesieni 1939 do stycznia 1940 był nauczycielem w Równem i przewodniczącym Komitetu Miejskiego Związku Zawodowego Nauczycieli.