Wojna syjamsko-wietnamska miała miejsce w latach 1841–1845. Terenem konfliktu była Kambodża.
Po wojnie syjamsko-kambodżańskiej toczonej w latach 1831–1834, na tron kambodżański z pomocą Wietnamczyków powrócił król Ang Chan II (1791–1835). Gdy zmarł, nie pozostawiając syna, Wietnamczycy kontynuowali władzę, osadzając na tronie Kambodży jego córkę królową Ang Mei (jedyną królową historii tego kraju). Król Syjamu Rama III planował w 1836 kolejną inwazję, ale została ona zawieszona po mediacjach. Tymczasem Wietnam starał się umacniać swoją pozycję w Kambodży.
W tym celu cesarz Wietnamu Minh Mạng uznał, że konieczna jest wietnamizacja Khmerów i wyrugowanie zwyczajów inspirowanych kulturą hinduistyczną. Miało to na celu uczynienie z Kambodży sojusznika Wietnamu i przygotowanie gruntu pod wietnamską kolonizację. Sprowokowało jednak – już za następnego cesarza Thiệu Trị – reakcję odwrotną, wielkie powstanie, które z syjamską pomocą doprowadziło do upadku wietnamskiej władzy nad Phnom Penh.