Za swoją decyzję generał uzyskał nagrodę w postaci zachowania funkcji dowódcy Gwardii Narodowej.

Kiedy prezydent wydał Gwardii rozkaz stłumienia strajku kierowców oraz pozwolił na użycie broni w skrajnej sytuacji, generał poinformował o tym opinię publiczną a sam udał się do strajkujących w celu przeprowadzenia pokojowych negocjacji. Wojsku udało się zakończyć strajk drogą pokojową co zniszczyło reputację Sacasy i sprawiło, że był postrzegany jako zwolennik rozwiązań siłowych. Na skutek protestu Somoza stał się w oczach Nikaraguańczyków wielkim rozjemcą gotowym nadstawić kark w obronie zwykłych ludzi.

Po wzmocnieniu Gwardii Narodowej zbrojnymi ugrupowaniami faszystowskimi Somoza przystąpił do przejmowania kontroli nad obszarami nikaraguańskimi pod pretekstem tłumienia zamieszek, do których sam podżegał, a następnie ponownie ogłosił swój zamiar kandydowania na urząd prezydenta Nikaragui. Wobec zapisu w konstytucji zabraniającego oficerom w czynnej służbie startu w wyborach zdecydował się na dokonanie zamachu stanu przeciwko prezydentowi. Rozpoczął się on zaatakowaniem głównego bastionu szefa państwa nikaraguańskiego: fortu Asosaco w mieście León. Kiedy oddziały Somozy uderzyły tam, sam generał przypuścił natarcie na pałac prezydencki w Managui. Juan Bautista Sacasa 2 czerwca 1936 kazał poddać się swoim podwładnym w León.