Wyszczególnione były granice możliwego i niemożliwego poznania w postrzeganiu świata – sprawy ludzkie i sprawy boskie – stąd, za główne czynniki dziejotwórcze uważano władzę kościelną i władzę monarchów.
Średniowiecze wypracowało charakterystyczne gatunki dziejopisarstwa: roczniki (bazowały na chronologii) kroniki (bazowały głównie na opowiadaniu)
Do głównych dzieł historiograficznych wieków średnich należą: Cronica et gesta ducum sive principum Polonorum Galla Anonima Cronica Polonorum Wincentego Kadłubka Kronika wielkopolska Kronika Dzierzwy Kronika polsko-śląska Kronika książąt polskich Kronika Janka z Czarnkowa Kronika papieży i cesarzy Marcina Polaka Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae Jana Długosza
Historiografia polska w XV wieku Głównym centrum rozwoju historiografii w Polsce stał się Kraków. Historiografię uprawiano tutaj zarówno na dworze królewskim jak i w ośrodkach kościelnych oraz, co było wówczas w Europie zjawiskiem wyjątkowym, także na uniwersytecie. Wprowadził ją bowiem do swoich wykładów profesor Uniwersytetu Krakowskiego i jego wieloletni rektor Jan z Dąbrówki (ur. 1395/1400, zm. 1472).