Adresatka listu nazywana jest Heleną, mieszka w Krakowie, jest córką Piotra, a jej matka spotykała się z oszczerstwami wrogów. Tekst poświęcony jest głównie pochwale jej zalet. Dotyczą one jej wnętrza (descriptio intrinseca) – dostojności, szlachectwa, manier, mądrości godnej Platona, łaskawości, słodyczy, pobożności i cnót stawiających ją obok Katona – a także urody. Helena, opisana zgodnie z ideałami urody średniowiecznej, wyrażanej m.in. w apokryfach o Marii, ma jasne włosy, ciemne brwi, zęby podobne kości słoniowej, skórę białą jak lilia, wdzięczny i lekki chód, purpurowe usta, smukłe biodra, kształtny nos oraz zgrabne ramiona i smukłe palce. Nadawca, syn skąpego ziemianina, wspomina też wspólnie spędzone z ukochaną w Krakowie chwile, wyraża swoje cierpienie z powodu rozstania oraz skarży się na wrogów i oszczerców, ma też nadzieję, że list zapewni mu przychylność dziewczyny, od której uzależnia swoje szczęście.