Okazję do przejęcia władzy wykorzystał Thierry Alzacki, który został wkrótce ogłoszony hrabią Flandrii.
W czasie swoich rządów, Thierry aż cztery razy zbrojnie wyruszał do Ziemi Świętej, by walczyć z Saracenami. Poślubił córkę króla Jerozolimy Fulka, Sybillę Andegaweńską, co zwiększyło jego prestiż w Outremerze. W czasie walk o Damaszek podczas II wyprawy krzyżowej, zyskał poparcie królów Francji i Niemiec, jak również swojego szwagra, króla Baldwina III, dla swojej kandydatury na przyszłego władcę Damaszku. W czasie, gdy Thierry przebywał w Outremerze, rządy we Flandrii sprawował jego syn Filip. Udało mu się w znacznym stopniu zwalczyć plagę piractwa, odnosił także sukcesy podczas wojny z hrabią Holandii, pozyskując Zelandię, a także Waes i Quatre-Métiers. W 1159 roku Filip poślubił Elżbietę, córkę Raoula I z Vermandois, która po śmierci swych braci odziedziczyła ziemie Hrabstwa Vermandois i Valois. Tak strategiczne małżeństwo uczyniło z Filipa (będącego hrabią Flandrii od 1168) najpotężniejszego władcę w całej północnej Francji. Za jego rządów, Flandria osiągnęła szczyt swojej potęgi. Przedstawiciele dynastii Adalbertów – Thierry i Filip Alzaccy – zdołali uzyskać kontrolę nad społecznościami miejskimi, często siłą narzucając im ład i porządek, ale też wspierając ich rozwój ekonomiczne poprzez nadawanie im przywilejów.