Bitwa pod Ikonium (znana również jako bitwa pod Konyą) – bitwa przeprowadzona 18 maja 1190, w czasie III wyprawy krzyżowej Fryderyka Barbarossy do Ziemi Świętej, w wyniku której zdobyte zostało Ikonium, stolica seldżuckiego Sułtanatu Rumu.
Przyczyny Po przegranej bitwie pod Hittin i oblężeniu Jerozolimy wiele państw krzyżowych zostało zajętych przez wojska Saladyna. Papież Grzegorz VIII wezwał do nowej krucjaty krzyżowej mającej na celu odzyskanie Jerozolimy. Na wezwanie papieża bardzo szybko odpowiedział Fryderyk I Barbarossa. Krucjatę podjął 27 marca 1188 w katedrze w Moguncji, a w maju wyruszył do Ziemi Świętej wraz z liczącą kilkadziesiąt tysięcy ludzi armią, w tym kilkunastu tysięcy rycerzy niemieckich. Po drodze do wojsk Barbarossy dołączył kontyngent księcia węgierskiego Gézy, młodszego brata króla węgierskiego Beli III.
Wojska przeszły przez Węgry, Serbię, Bułgarię i Cesarstwo Bizantyńskie, po czym dotarły do Anatolii zajmowanej przez seldżucki Sułtanat Rumu. Turcy nękali żołnierzy krzyżowych, prowadząc walkę poprzez uderzenie z zaskoczenia i ucieczkę. Powodowało to straty w armii cesarskiej. Mimo to krzyżowcy kontynuowali marsz, aż dotarli do Ikonium.