przechodzą z jednego zdarzenia do drugiego.
Dynamiki systemowej i zdarzeń dyskretnych uczono w przeszłości studentów ze znacznie różniących się kierunków studiów, np. ze studentów zarządzania i ekonomii czy inżynierów działów badawczo-rozwojowych w przemyśle, zatem istniały środowiska zawodowe korzystające z symulacji, między którymi nie zachodziła komunikacja. Programowanie agentowe było do niedawna wyłącznie przedmiotem rozważań akademickich.
Zwiększający się popyt na optymalizację procesów biznesowych sprawił, że czołowi twórcy modeli zaczęli rozważać łączenie metod, co z kolei umożliwiło im wgląd w złożone, współbieżne procesy o bardzo różnym charakterze. Poszczególne metody odpowiadają różnym poziomom abstrakcji, np. system dynamics używany jest do tworzenia modeli o najwyższym poziomie abstrakcji. Modelowanie skoncentrowane na zdarzeniu stosuje się w poziomach niższych do średnich. Natomiast modelowanie agentowe może być stosowane na wszystkich poziomach. Ponadto agent może reprezentować obiekty o różnych kształtach i rozmiarach. Na poziomie „fizycznym” agenci mogą symulować pieszych, pojazdy, roboty;