Jan Dominik Wrabec (ur. 12 kwietnia 1937 we Lwowie, zm. 17 kwietnia 2019 we Wrocławiu) – polski architekt, historyk sztuki, specjalista w zakresie w architektury baroku i historii sztuki nowożytnej; profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki.
Życiorys Urodził się w 1937 roku we Lwowie. Po zakończeniu II wojny światowej osiadł wraz z rodziną na Śląsku, gdzie ukończył II Liceum Ogólnokształcące w Gliwicach. W latach 1954–1958 studiował architekturę na Politechnice Wrocławskiej, a następnie w latach 1958–1963 historię sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. Pracę magisterską pt. Geneza typu kościoła ze skośnie ustawionymi filarami w Czechach i jego recepcja w architekturze śląskiej w XVIII wieku, przygotował pod kierunkiem prof. Zbigniewa Hornunga.
Po ukończeniu studiów został zatrudniony jako młodszy asystent w Katedrze Historii Sztuki Nowożytnej Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1971 roku obronił rozprawę doktorską, napisaną ponownie pod kierunkiem prof. Zbigniewa Hornunga pt. Budownictwo kościelne na Śląsku w XVIII wieku. Ukazała się ona drukiem w 1986 roku pt. Barokowe kościoły na Śląsku w XVIII wieku. Systematyka typologiczna, w ramach serii „Studia z Historii Sztuki” Instytutu Sztuki PAN, wydawanej przez „Ossolineum” i została uhonorowana Nagrodą Ministra Nauki, Szkolnictwa i Techniki w 1987 roku.