W listopadzie 1918 był jednym ze współorganizatorów wydarzeń Rewolucji Witkowskiej, a po wybuchu działań powstańczych w Poznaniu, ogłoszony został przywódcą powstania w Witkowie. Po zwycięstwie zorganizował Straż Ludową. Następnie prowadził w mieście różnego rodzaju działalność gospodarczą – rolnictwo, cegielnię, a także hotel (wcześniej uchwalono w nim wybuch powstania w mieście). Przewodniczył witkowskiemu kołu Związku Powstańców Wielkopolskich i udzielał się intensywnie na niwie społecznej.
Podobnie jak wielu polskich mieszkańców Witkowa, został w czasie II wojny światowej przesiedlony do Generalnego Gubernatorstwa. Po wojnie powrócił do rodzinnego miasta. Był członkiem zarządu Związku Plantatorów Buraka Cukrowego (1945–1948), pełnił funkcję honorowego członka Ochotniczej Straży Pożarnej w Witkowie (1946–1947). W latach 1946–1948 kierował kołem reaktywowanego Związku Powstańców Wielkopolskich, a od 1951 był wieloletnim prezesem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Witkowie.
Był żonaty ze Stanisławą z d. Dzieciuchowicz (1894–1968), mieli dwóch synów Mariana (1922–1957) i Zdzisława (1927–1998) oraz córkę Danielę po mężu Narożną (1926–2013).
Pochowano go w okazałym grobowcu rodziny Knastów na centralnym wzgórzu witkowskiego cmentarza parafialnego. Grobowiec odnowiono ok.