Pogrom w Hebronie – pogrom ludności żydowskiej do którego doszło w dniach 23-24 sierpnia 1929 w mieście Hebron w brytyjskim Mandacie Palestyny. Stanowił on część zamieszek w Palestynie.
Masakry dopuścili się Arabowie, którzy zabili w mieście 67 Żydów. Wszyscy pozostali, ocaleni Żydzi, zostali ewakuowani przez Brytyjczyków do Jerozolimy. Pogrom w Hebronie wstrząsnął społecznością żydowską na całym świecie.
Tło historyczne
Miasto Hebron jest położone około 35 km na południe od Jerozolimy i jest jednym z czterech świętych miast judaizmu (obok Jerozolimy, Safedu i Tyberiady). Hebron jest także szczególnym miejscem dla muzułmanów, ponieważ w pieczarze Makpela został pochowany patriarcha Abraham, nazywany przez Arabów Ibrahim. Obok niego pochowano żonę Abrahama, Sarę, oraz Izaaka z żoną Rebeką i Jakuba. Jest to więc miejsce bardzo szczególne i niezwykle ważne dla muzułmanów i żydów. Z tego powodu, co najmniej od XII wieku w mieście znajdowała się żydowska społeczność. Pomimo wzrostu różnorodnych napięć arabsko-żydowskich po ogłoszeniu w 1917 deklaracji Balfoura, obie społeczności żyły w Hebronie w dobrych i pokojowych stosunkach wzajemnych. Pojedyncze incydenty były przypisywane wybrykom arabskich nacjonalistów, którzy rozpowszechniali antyżydowskie i antysyjonistyczne idee.