W pogromie w Hebronie zginęło 67 Żydów (59 zginęło podczas zajść, a ośmiu zmarło później od ran), a 65 zostało rannych. Jedna trzecia z zabitych (24 osoby) była studentami jesziwy Hebron. Odnotowano kilka przypadków gwałtu, tortur i okaleczeń ciała. Dziewiętnaście arabskich rodzin ukryło 263 Żydów, biorąc w ten sposób wielkie ryzyko na siebie. Podczas pogromu splądrowane zostały wszystkie żydowskie domy oraz synagoga w mieście. Brytyjscy policjanci nakazali Żydom pośpieszne pochowanie swoich zmarłych. Ofiary pochowano w nocy, w zbiorowej mogile na starym cmentarzu w Hebronie. W osobnym grobie złożono odcięte kończyny oraz nasiąknięte krwią fragmenty ubrań.
Konsekwencje Po trzech dniach po uspokojeniu sytuacji w Hebronie, Brytyjczycy postanowili zlikwidować tutejszą społeczność żydowską. Wszystkich ocalonych Żydów przewieziono wówczas ciężarówkami do Jerozolimy. W następnych dniach Arabowie przejęli i zrabowali cały majątek pozostawiony w żydowskich domach. Zbezczeszczono żydowski cmentarz, budynek Beit Hadassah przekształcono w arabski szpital, a synagogę całkowicie zniszczono. Jesziwa Hebron przeniosła się do Jerozolimy. Po przeprowadzonym dochodzeniu, władze mandatowe skazały wielu sprawców pogromu na karę więzienia. Dodatkowo na miasto Hebron nałożono grzywnę w wysokości 14 000 funtów.