Ostoja blachownicowa, zewnętrzna, o grubości ostojnic 12 mm, odsprężynowana odgórnie z 4 punktami podparcia. Trzy osie wiązane zamontowane sztywno (stały rozstaw osi 2040 mm), z tyłu toczna oś Adamsa, z przesuwem na boki o 75 mm. Parowóz mógł pokonywać łuki o promieniu 35 m. Pierwotnie parowóz miał centralny sprzęg lejkowy, wymieniony po wojnie na typowy dla PKP sprzęg orczykowy ze zderzakiem centralnym.
Lokomotywa wykorzystywała bliźniaczy silnik parowy, z suwakami płaskimi. Napęd od silnika przenoszony był na trzecią oś wiązaną, poprzez jednoprowadnicowe krzyżulce i dość długie korbowody oraz korby Halla. Parowóz posiadał mechanizm parorozdzielczy Heusingera. Hamulec ręczny dźwigniowy działał na dwie pierwsze osie wiązane. Smarowanie silników zapewniał lubrykator, zastąpiony po wojnie smarotłocznią Friedmanna. Pierwotne oświetlenie naftowe zamieniano podczas remontów na elektryczne, z turbozespołem 24V.
Przypisy
Bibliografia
Tomisław Czarnecki, Wciąż pod parą. Parowozy w Polsce
Kategoria:Parowozy wąskotorowe Kategoria:Tabor kolejowy produkowany przez Henschela